• Thanos Stathopoulos

Συνεντεύξεις-Αλεξάνδρα Σταματοπούλου: Σε κάθε χεριά έλεγα ότι ο Εθνικός μας ύμνος πρέπει να ακουστεί

Το άγχος από την αλλαγή κατηγορίας, αλλά και ο Ουκρανός παράγοντας που την πείσμωσε

“Πείσμα”. Αυτή ήταν η πρώτη λέξη που βγήκε από το στόμα της Αλεξάνδρας Σταματοπούλου. Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Παγκόσμια πρωταθλήτρια. Σαρωτική, πεισματάρα. Εκτός νερού ένας γλυκός άνθρωπος. Εντός πισίνας σεληνιάζεται. Όπως ακριβώς έκανε και στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στο Δουβλίνο στον τελικό των 50μ. ύπτιο.


Στα 2/3 της διαδρομής η Σταματοπούλου, ήταν μισό κεφάλι πίσω. Στα τελευταία 10-15 μέτρα όμως πάτησε…γκάζι αφήνοντας πίσω της την Ουκρανή Maryna Verbova, η οποία φαινόταν ότι θα κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο.

"Φίλε μου, μάλλον κάνεις λάθος. Κάθεσαι στο τραπέζι των Ελλήνων. Πάμε για χρυσό ή 2η θέση το πολύ!”

Η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτή τη μεγάλη επιτυχία έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Πρωταγωνιστής ένας Ουκρανός παράγοντας, ο οποίος έκανε ένα μεγάλο λάθος. Χωρίς να το θέλει “πυροδότησε” τη “βόμβα” που λέγεται Σταματοπούλου.


“Πριν από τον τελικό ήρθε στο τραπέζι μας και απευθύνθηκε στην συνοδό μου Άνθη Ζουμπλίου. Πριν συνεχίσω, αξίζει να πω ότι η Ουκρανία είναι μια μεγάλη δύναμη στο χώρο και ο βασικός πυρήνας της κολύμβησης.


Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι καμία κοπέλα από την Ουκρανία δεν πέρασε ντόπινγκ κοντρόλ. Εγώ πέρασα αμέσως μετά τον τελικό! Αυτός λοιπόν ο κύριος είπε κατά λέξη στην Άνθη: Κόουτς, η δική σου θα έρθει 4η ή 5η. Αμέσως πήρα τον λόγο: Φίλε μου, μάλλον κάνεις λάθος. Κάθεσαι στο τραπέζι των Ελλήνων. Πάμε για χρυσό ή 2η θέση το πολύ!”.

“Σε κάθε χεριά έλεγα ότι η Ελλάδα αξίζει το χρυσό μετάλλιο. Σε κάθε χεριά που έκανα έλεγα από μέσα μου ότι ο εθνικός ύμνος πρέπει να ακουστεί απόψε”

Ο σύντομος διάλογος ήταν το κλειδί για το ό,τι ακολούθησε στην πισίνα. Η αθλήτρια του σωματείου ΑμεΑ ΤΥΡΤΑΙΟΣ αρνήθηκε να χάσει αυτόν τον αγώνα. Έδωσε όχι απλά τα πάντα, αλλά και ακόμα περισσότερα, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται.


“Σε κάθε χεριά έλεγα ότι η Ελλάδα αξίζει το χρυσό μετάλλιο. Σε κάθε χεριά που έκανα έλεγα από μέσα μου ότι ο εθνικός ύμνος πρέπει να ακουστεί απόψε”.


Αν και έχουν περάσει αρκετές μέρες από τον “χρυσό” τελικό των 50μ., θα μπορούσε κανείς να το ακούσει μέσα της ακόμα και τώρα. Όλα αυτά που μου έλεγε έβγαιναν μέσα από την ψυχή της.


“Όταν έπαιξε ο Εθνικός μας ύμνος σκεφτόμουν όλα αυτά που περνάει η χώρα μου. Όλα τα αρνητικά που ακούγονται γι΄ αυτήν. Από την άλλη όμως χαιρόμουν που κατάφερνα να δώσω λίγη χαρά στους συμπατριώτες μου. Αυτό σημαίνει πολλά για μένα”.


Η φωνή της μερικές φορές “σπάει” όταν μιλάει για την Ελλάδα. Μια χώρα η οποία δεν της έχει φερθεί με τον καλύτερο τρόπο (πολλά τα προβλήματα) κι όμως η ίδια συγκινείται ακόμα κι όταν την αναφέρει.

"Δεν είχα οπτική επαφή με τον πίνακα αποτελεσμάτων. Γι’ αυτό και δεν πανηγύρισα και έδειχνα απογοητευμένη. Βασικά νόμιζα ότι ήμουν 4η!”.

Ωστόσο, ο δρόμος για την επιτυχία στο Δουβλίνο δεν στρώθηκε με ροδοπέταλα. Μία ημέρα αφού έφτασε στην ιρλανδική πρωτεύουσα, της ανακοίνωσαν ότι αλλάζει κατηγορία. Από S3 σε S4 (η διαφορά είναι μεγάλη).


“Απογοητεύτηκα”, θα πει. “Αγχώθηκα, νευρίασα. Προς στιγμήν τρόμαξα ότι στα 32 θα πρέπει να ξεκινήσω και πάλι από την αρχή σε νέα κατηγορία. Μάλιστα η S4 ενώθηκε με την S5. Το πράγμα γινόταν όλο και χειρότερο. Από εκείνη τη στιγμή θεωρούσα ότι ήμουν το αουτσάιντερ. Δεν περίμενα να κερδίσω”.


Τη ρωτάω για την εύκολη νίκη (53.33) στον προκριματικό. Πριν συνεχίσω με σταματάει. “Για μένα δεν υπάρχει εύκολη νίκη. Συνήθως στα προκριματικά οι περισσότερες δίνουν το 60-70% για να έχουν δυνάμεις για τον τελικό. Δυστυχώς, λόγω της ασθένειάς μου δεν μπορώ να κάνω κάτι παρόμοιο.


Μοιραία λοιπόν πρέπει να δίνω συνεχώς το 100% σε όλους τους αγώνες μου. Και μην ξεχνάτε ότι ο προκριματικός ήταν το πρωί και ο τελικός το απόγευμα. Έκανα το λάθος να πάω λίγο πιο χαλαρά στα 100μ. και το πλήρωσα. “Κλείδωσε” το χέρι μου και από το νερό έβγαινε μόνο ο ώμος μου!”.


Αν και αισθανόταν αουτσάιντερ, στον προκριματικό έκανε 53.33 και στον τελικό 53.29! Ωστόσο, ακόμα και στον τερματισμό η ίδια δεν είχε καταλάβει ότι κέρδισε. “Δεν είχα οπτική επαφή με τον πίνακα αποτελεσμάτων. Γι’ αυτό και δεν πανηγύρισα και έδειχνα απογοητευμένη. Βασικά νόμιζα ότι ήμουν 4η!”.


Κι όμως τα κατάφερε. Για ακόμα μία φορά. Έδειξε δύναμη για πολλοστή φορά. Μια δύναμη κι ένα πάθος που τη συντροφεύει ειδικά από το 2013 που έπεσε στην πισίνα. Μέσα σε τρία χρόνια (2016) κατάφερε να αγωνιστεί στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Μέσα σε τρία χρόνια!


“Αν δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, κανείς δεν μπορεί να πιστέψει σε εμάς”, μου λέει. Βέβαια όπως όλοι μας έτσι και η ίδια έχει τους “φύλακες άγγελούς” της. Τον προπονητή της Μιχάλη Νικόπουλο, και τη συνοδό της και φυσικοθεραπεύτρια Άνθη Ζουμπλίου.


“Ο προπονητής μου πίστεψε πολύ σε μένα από την πρώτη στιγμή. Του οφείλω πολλά και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για ό,τι έχει κάνει για μένα. Το ίδιο μπορώ να πω και για την Άνθη, η οποία είναι δίπλα μου πάρα πολλά χρόνια. Είμαι συνήθως νευρική και αγχώδης. Αυτοί είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που μπορούν να με διαχειριστούν”.


Είπαμε αυτά και άλλα τόσα με την Αλεξάνδρα. Και ελπίζω να έχω την τιμή να πούμε ακόμα περισσότερα στη συνέχεια. Τα προβλήματα είναι πάρα πολλά. Αθλήτριες στο εξωτερικό, στη δική της κατηγορία, έχουν στο μυαλό τους μόνο τις προπονήσεις και τους αγώνες.


Η ίδια θα πρέπει να σκεφτεί το ενοίκιο, τη δουλειά της, τις δύσκολες μετακινήσεις της (μεταφέρεται μόνο με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) και γενικά την επιβίωσή της.


Κι όταν έχει χρόνο απ’ όλα αυτά, να είναι συνεπής και στις προπονήσεις της. Μικρό δεκανίκι η εταιρία PwC, η οποία της παρέχει ένα μέρος από τα έξοδά της. Σημαντική βοήθεια. Μαζί της από το 2016 στο Ρίο.


Για το τέλος άφησα την κλισέ ερώτηση: Σε ποιον αφιερώνει το μετάλλιο. “Συγκεκριμένα αυτό το μετάλλιο θέλω να το αφιερώσω στην Άνθη Ζουμπλίου. Στέκεται δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Με στηρίζει και με βοηθάει. Είναι σπουδαίος άνθρωπος και θέλω να της το αφιερώσω”.


Θα μπορούσα να της μιλάω με τις ώρες. Έχει σημαντικά πράγματα να πει και όχι αποκλειστικά αθλητικής φύσεως. Έχει άποψη και την τεκμηριώνει. Λογικό. Δεν φτάνει κανείς τυχαία στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου. Και η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου έχει όλο το πακέτο για να μείνει εκεί ψηλά.

Never Miss a Post. Subscribe Now!

© 2023 by Kathy Schulders. Proudly created with Wix.com  

  • Grey Twitter Icon
  • Grey LinkedIn Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Pinterest Icon