• Thanos Stathopoulos

Συνεντεύξεις-Γρηγόρης Πολυχρονίδης: “Το χρυσό ήταν για μένα μια εξιλέωση”

Updated: Aug 28, 2018

Ο νούμερο ένα παίκτης μπότσια στον κόσμο, μιλάει για την επιστροφή στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης του ατομικού, μετά από εννέα χρόνια, αλλά και για την επόμενη πρόκληση που δεν είναι άλλη από το Τόκιο

Το μπότσια είναι ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης και ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης είναι το μπότσια. Αυτό καταλαβαίνει κανείς από την πρώτη στιγμή που τον ακούς να μιλάει για το άθλημα που λατρεύει. Για το άθλημα στο οποίο έχει επενδύσει τα πάντα.


Εξάωρες προπονήσεις, σκληρή δουλειά, στερήσεις, θυσίες με στόχο την καταξίωση. Είναι ο καλύτερος παίκτης στον πλανήτη κι αυτό το δείχνουν τα αποτελέσματα, αλλά και το πάθος του για το μπότσια.

“Τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει την τακτική μου. Παίζω πιο επιθετικά. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνω να κερδίσω περισσότερο χρόνο και παράλληλα να ασκήσω πίεση στον αντίπαλό μου”.

Προσωπικά, δεν είχα μιλήσει με άνθρωπο ο οποίος ήταν ο καλύτερος στον κόσμο σε αυτό που κάνει. Επομένως, η πρώτη ερώτηση μου ήρθε αυθόρμητα και -κατά τη γνώμη μου- φυσιολογικά. “Πώς είναι να είσαι ο καλύτερος στον κόσμο;”.


“Είναι ένα απίστευτο συναίσθημα”, μου απαντάει. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πρωτιά είχε πίσω της μεγάλο στόρι.


“Δεν είναι η πρώτη φορά που είμαι στο νούμερο ένα του κόσμου. Την τριετία 2007-2009, ήμουν και πάλι. Όχι όμως όπως ήθελα εγώ. Υπήρξαν διάφορες συγκυρίες εκείνο το διάστημα. Αυτό όμως που μου έλειπε ήταν ένα χρυσό μετάλλιο, το οποίο τελικά, ήρθε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2009.


Έφτασα δύο φορές στον τελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος, τόσο το 2006 , όσο και το 2007( τότε λεγόταν Παγκόσιο κύπελλο), με αποκορύφωμα τον τελικό στην Παραολυμπιάδα του Πεκίνου (2008), αλλά και στις τρεις διοργανώσεις κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο. Αυτό ήταν κάτι που με έτρωγε.


Σαφώς και δεν υποβιβάζω την επιτυχία ενός ασημένιου μεταλλίου, όμως σε αυτή τη θέση που είχα βρεθεί, επιθυμούσα ένα χρυσό μετάλλιο. Βέβαια στο μεσοδιάστημα κατέκτησα 22 μετάλλια σε διεθνείς κορυφαίες διοργανώσεις, αλλά ποτέ το χρυσό στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα (διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια). Επομένως η επιτυχία του Λίβερπουλ με ολοκλήρωσε. Μπορώ να πω ότι ήταν για μένα μια εξιλέωση”.

"Με την Κατερίνα αγωνιζόμαστε μαζί από το 2015. Αμέσως μετά το Ρίο και το ασημένιο μετάλλιο αποφασίσαμε να αλλάξουμε τον τρόπο παιχνιδιού. Κάναμε πιο εντατική, αλλά και πιο ποιοτική δουλειά"

Τα λόγια του παγκόσμιου πρωταθλητή (κατηγορίας BC3), επιβεβαιώνει και η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή, η οποία σε δημοσίευμά της αναφέρει ότι “επιτέλους ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο (σε ατομικό επίπεδο) στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα”.


Τι άλλαξε όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια; Είδαμε στον τελικό του Λίβερπουλ, έναν παίκτη ο οποίος αρνήθηκε να χάσει. Ακόμα κι όταν το σκορ ήταν στο 5-2, δεν το έβαλε κάτω. Ήρεμος, σκεπτόμενος την κάθε του κίνηση (αλλά και την κίνηση του αντιπάλου του), μπόρεσε να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Οι άσχημες σκέψεις από τους χαμένους τελικούς πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων και το χρυσό μετάλλιο ήρθε.


“Τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει την τακτική μου. Παίζω πιο επιθετικά. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνω να κερδίσω περισσότερο χρόνο και παράλληλα να ασκήσω πίεση στον αντίπαλό μου”.


Κάπου εκεί μπαίνει στη συζήτηση η sport assistant και γυναίκα της ζωής του, Κατερίνα Πατρώνη. Μιλάει και η φωνή του γλυκαίνει όλο και περισσότερο. Μαζί κατακτούν τον κόσμο του μπότσια.


“Με την Κατερίνα αγωνιζόμαστε μαζί από το 2015. Αμέσως μετά το Ρίο και το ασημένιο μετάλλιο αποφασίσαμε να αλλάξουμε τον τρόπο παιχνιδιού. Κάναμε πιο εντατική, αλλά και πιο ποιοτική δουλειά.


Οι εξάωρες προπονήσεις παρέμειναν στην καθημερινή μας ατζέντα, ωστόσο προσπαθήσαμε να κάνουμε διαφορετικά πράγματα στην τακτική. Αυτό θεωρώ ότι μας βοήθησε να πάρουμε το χρυσό μετάλλιο στο Λίβερπουλ”, τόνισε.

“Ουσιαστικά γι΄αυτό ετοιμαζόμαστε από πέρσι που ξεκινήσαμε να αλλάζουμε την τακτική. Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο είναι ο επόμενος-και βασικός-στόχος. Έφτασα μια ανάσα από το χρυσό στο Ρίο και τώρα θέλω να κάνω το βήμα παραπάνω. Εξάλλου χρειάζομαι ένα χρυσό μετάλλιο (σε ατομικό επίπεδο) σε Παραολυμπιακούς Αγώνες για να ολοκληρωθεί η...συλλογή"

Με την Κατερίνα Πατρώνη είναι ένα και το αυτό. Μόνο ένα βλέμμα αρκεί για να καταλάβει ο ένας τι θέλει ο άλλος. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Η χημεία είναι απίστευτη και σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ο ένας ζει μέσα από τον άλλον, κάτι που φαίνεται και μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Θαρρείς ότι εγκεφαλικά, ο Γρηγόρης γίνεται Κατερίνα και το ανάποδο.


Φυσικά το Λίβερπουλ δεν ήταν και το τέλος της διαδρομής. Έχουμε δρόμο ακόμα. Εξάλλου το Τόκιο δεν είναι και δίπλα…Αυτή είναι η ουσιαστική πρόκληση για τον Γρηγόρη. Ένα χρυσό μετάλλιο στο Τόκιο.


“Ουσιαστικά γι΄αυτό ετοιμαζόμαστε από πέρσι που ξεκινήσαμε να αλλάζουμε την τακτική. Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο είναι ο επόμενος-και βασικός-στόχος. Έφτασα μια ανάσα από το χρυσό στο Ρίο και τώρα θέλω να κάνω το βήμα παραπάνω. Εξάλλου χρειάζομαι ένα χρυσό μετάλλιο (σε ατομικό επίπεδο) σε Παραολυμπιακούς Αγώνες για να ολοκληρωθεί η...συλλογή"


Ωστόσο, τον Δεκέμβριο έχουμε μια πολύ σημαντική διοργάνωση, το παγκόσμιο όπεν στο Ντουμπάι, όπου εκεί θα βρεθούν οι καλύτεροι του κόσμου εκτός των Άγγλων. Υπάρχουν τρία παγκόσμια όπεν (ανά ήπειρο).


Ο κάθε παίκτης έχει το δικαίωμα να αγωνιστεί σε δύο απ’ αυτά. Φυσικά γνωρίζει ο καθένας που θα πάει ο άλλος. Οι Άγγλοι (θεωρούνται από τις δυνάμεις στο μπότσια) αγωνίστηκαν στα τουρνουά που έγιναν σε Ευρώπη και ΗΠΑ".


Η τελευταία μου ερώτηση είναι όπως πάντα κλισέ. Τον ρωτάω (αν και νομίζω ότι γνωρίζω) πού αφιερώνει αυτό το σημαντικό μετάλλιο.


“Στην Κατερίνα. Δουλέψαμε σκληρά γι’ αυτό το μετάλλιο. Παλέψαμε μαζί όλο αυτό το διάστημα και καταφέραμε να υλοποιήσουμε το στόχο μας. Από εκεί και πέρα θέλω να αφιερώσω με όλη μου την καρδιά στους πληγέντες της μαύρης ημέρας του Ιουλίου.


Έβλεπα όλες αυτές τις απίστευτα τραγικές εικόνες και δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά μου. Οι ευθύνες είναι πολλές και η ευχή μου είναι να μην ξαναζήσουμε ποτέ τέτοιες στιγμές”.


Με τον Γρηγόρη Πολυχρονίδη ανανεώσαμε το ραντεβού για όταν θα ξεκινήσει και πάλι να μπαίνει μέσα στο γήπεδο για τις ατελείωτες προπονήσεις του. Θα πούμε κι άλλα πράγματα. Άλλου είδους. Εξάλλου όταν βρίσκεσαι μαζί με τόσο συγκροτημένους και σκεπτόμενους ανθρώπους δεν χορταίνεις από μία ώρα συζήτηση…


Από την πλευρά μου θέλω να τον ευχαριστήσω πολύ για τις αμέτρητες επιτυχίες στη χώρα μου, αν και το “πολύ” σε αυτήν την περίπτωση είναι τόσο λίγο…

Never Miss a Post. Subscribe Now!

© 2023 by Kathy Schulders. Proudly created with Wix.com  

  • Grey Twitter Icon
  • Grey LinkedIn Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Pinterest Icon