• Thanos Stathopoulos

Συνεντεύξεις-Κατερίνα Ελ Λατίφ: ‘’Ο αθλητισμός είναι η ζωή μου’’

Αθλήτρια, μητέρα, γεωπόνος, γυμνάστρια και σίγουρα παράδειγμα για πολλούς…

Ομολογώ ότι ήταν από τις συζητήσεις, όπου από ένα σημείο και μετά, κάθε λέξη της Κατερίνας ήταν και μια νέα έκπληξη για μένα. Νόμιζα, ότι πριν της μιλήσω είχα κάνει μια σωστή προεργασία για το τι θα αντιμετωπίσω.


Ούτε καν πλησίασα… Μέχρι και… υπαρξιακά θέματα μου δημιούργησε. Στο τέλος όμως το μόνο που μπορούσα να νιώσω γι’ αυτόν τον άνθρωπο ήταν θαυμασμός.


Από τη Βάρκιζα στο ΟΑΚΑ με τα ΜΜΜ, αφού αφήσει τον γιο της στο σχολείο, για να επιστρέψει μετά από ώρες σκληρής προπόνησης, να τον πάρει για να γυρίσουν μαζί στο σπίτι. Δρομολόγιο που πραγματοποιείται 5-6 φορές την εβδομάδα!


Μήκος, σφαίρα, ποδήλατο. Τα τρία αθλήματα στα οποία δίνει τον καλύτερό της εαυτό από το 2007 και μετά. Το ποδήλατο μπορεί να είναι ο πιο πρόσφατος «έρωτας», καθώς προπονείται τον τελευταίο 1,5 χρόνο, αλλά τείνει να γίνει και ο πιο…επίσημος.

«Πήγα στο ποδηλατοδρόμιο με τον πρώην προπονητή μου τον Νεκτάριο Γιαλουράκη, με τον οποίον συναντήσαμε τον ομοσπονδιακό προπονητή, τον Γιώργο Βαρβεράκη . Με έβαλαν να οδηγήσω ποδήλατο στην πίστα. Μέσα σε τρεις ημέρες κατέβηκα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κι έκανα Πανελλήνιο ρεκόρ στην κατηγορία μου (C2)».

Κι όμως. Η Κατερίνα λίγο έλλειψε να μην ασχοληθεί με τίποτα απ’ αυτά. Με την σπαστική διπληγία να είναι ένα μεγάλο εμπόδιο, οι γιατροί (μέχρι και το Λύκειο) της απαγόρευαν οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα.


«Ήταν αρκετά δύσκολα για μένα τότε. Ήθελα να συμμετέχω σε όλες τις γυμναστικές ασκήσεις και να γυμνάζομαι με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Ωστόσο, οι γιατροί ήταν κατηγορηματικοί. Αγαπούσα τον αθλητισμό, αλλά δεν μπορούσα να αθληθώ».


Τα πράγματα όμως άλλαξαν, λίγα χρόνια αργότερα. Το «πράσινο φως» των γιατρών για άθληση, έβαλαν «φτερά» στην Κατερίνα, η οποία από τη στιγμή εκείνη «πετάει» από επιτυχία σε επιτυχία. Όμως τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της την έφερε μια στιγμή. Συγκεκριμένα μια βόλτα…


«Είχα ξεκινήσει να περπατάω αρκετά για να βελτιώσω το βάδισμά μου. Ένα πρωί περνούσα έξω από τα γραφεία της Ομοσπονδίας (ΕΑΟΜ-ΑΜΕΑ) και μπήκα μέσα από απλή περιέργεια. Είπα: γιατί δεν δοκιμάζω;».


Αυτό ήταν! Έκτοτε Κατερίνα, επιτυχίες και διακρίσεις έγιναν «ένα». Ο στίβος ήταν η πρώτη επαφή. Ξεκίνημα με 100 και 200 μέτρα. Μέσα σε ένα χρόνο πιάνει το ευρωπαϊκό όριο στα 200. Το διεθνές ντεμπούτο όμως έγινε στο Ντουμπάι. Στο Fazza International η Κατερίνα θα κάνει μια απίστευτη κούρσα στα 100μ. και θα πάρει το χάλκινο μετάλλιο!


«Δεν το πίστευα αυτό που είχε γίνει. Είχα πάρει μετάλλιο στους πρώτους μου αγώνες στο εξωτερικό. Ήταν απίστευτο! Σίγουρα ήταν μια επιτυχία που ενίσχυσε την αυτοπεποίθησή μου. Ξεπέρασα τα όρια μου. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Έτσι λειτουργώ από μικρή. Προσπαθώ να ξεπεράσω τα όρια μου. Βήμα-βήμα».

«Για να είμαι ειλικρινής σπάνια το είχα στο μυαλό μου. Ποτέ δεν ένιωσα… διαφορετική. Ειδικά από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Ίσως γι’ αυτό. Ένιωθα πολύ καλά όποτε έμπαινα στον στίβο για προπόνηση. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τον αθλητισμό. Είναι όλη μου η ζωή».

Η τριετία 2011-2013 θα την αφήσει εκτός ταρτάν. Οι λόγοι σημαντικοί και συνάμα σπουδαίοι. Κι αυτό γιατί θα φέρει στον κόσμο τον πανέμορφο γιο της, ενώ παράλληλα θα πάρει και το πτυχίο της στη Γεωπονική και πιο συγκεκριμένα στη φυτική παραγωγή.


«Μου αρέσει η φυτική παραγωγή και θα ήθελα κάποια στιγμή να ασχοληθώ με αυτό που σπούδασα. Μάλιστα έχω κάνει πρακτική σε συντήρηση κήπων».


Μέσα σε λίγα χρόνια η Κατερίνα, ωριμάζει, ολοκληρώνεται και ετοιμάζεται για τους νέους στόχους. Το θέμα της κίνησης έχει φύγει εντελώς από το μυαλό της.


«Για να είμαι ειλικρινής σπάνια το είχα στο μυαλό μου. Ποτέ δεν ένιωσα… διαφορετική. Ειδικά από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Ίσως γι’ αυτό. Ένιωθα πολύ καλά όποτε έμπαινα στον στίβο για προπόνηση. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τον αθλητισμό. Είναι όλη μου η ζωή».


Με την επιστροφή της στην αγωνιστική δράση θα υποστεί ακόμα μια μεγάλη αλλαγή. Τέλος τα 100 και τα 200. Συνέχεια με μήκος και σφαίρα.


«Τα όρια που έπρεπε να πιάσω ήταν πλέον αρκετά υψηλά. Επιπλέον στην κατηγορία μου είχαν μπει αθλήτριες με πιο… light θέματα από μένα. Επομένως πιστεύω ότι ήταν μια σοφή απόφαση, του τότε προπονητή μου Νεκτάριου Γιαλουράκη, ο οποίος μου πρότεινε να ασχοληθώ με το μήκος και τη σφαίρα. Αφού ολοκληρώναμε τις πρωινές προπονήσεις, το απόγευμα με παρακολουθούσε που έκανα spining/power cycling. Έτσι μια μέρα με ρώτησε αν θέλω να ασχοληθώ και πραγματικά θέλω να τον ευχαριστήσω».


Νέα αγωνίσματα, αλλά και πάλι η Κατερίνα κατάφερε να ξεχωρίσει. Δεν μάσησε ούτε με το μήκος, ούτε με τη σφαίρα. Στο μήκος θα κάνει ευρωπαϊκό ρεκόρ στο μίτινγκ που διεξήχθη στο «Καυτατζόγλειο» με 2.22 μέτρα. Θα κάνει και παγκόσμιο ρεκόρ, λίγο αργότερα το οποίο όμως δεν θα αναγνωριστεί.


Τον περασμένο Μάρτιο βρέθηκε και πάλι στο Ντουμπάι, όπου κατέλαβε την 8η θέση, στη σφαίρα (Τ35) με καλύτερη βολή στα 1,95. Λίγο αργότερα θα πάει στο Βερολίνο, όπου θα συμμετάσχει στον τελικό της σφαίρας (δεν έπιασε για λίγο το όριο στο μήκος), την οποία θα στείλει στα 6.18 επίδοση που αποτελεί ατομικό ρεκόρ.

«Είναι ένα όνειρο ζωής για μένα. Να βρεθώ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2020. Θα παλέψω όσο πιο σκληρά μπορώ για να το καταφέρω. Ένα βήμα τη φορά».

Το ποδήλατο μπήκε πρόσφατα στη ζωή της. Το λατρεύει. Την λατρεύει κι αυτό όμως. Η χημεία ήταν άμεση. Πολύ άμεση. Για να καταλάβετε, χρειάστηκαν μόλις…τρεις ημέρες για το «δέσιμο».


«Πήγα στο ποδηλατοδρόμιο με τον πρώην προπονητή μου τον Νεκτάριο Γιαλουράκη, με τον οποίον συναντήσαμε τον ομοσπονδιακό προπονητή, τον Γιώργο Βαρβεράκη . Με έβαλαν να οδηγήσω ποδήλατο στην πίστα. Μέσα σε τρεις ημέρες κατέβηκα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κι έκανα Πανελλήνιο ρεκόρ στην κατηγορία μου (C2)».


Έτσι απλά…Αμέσως μετά κατεβαίνει στο παγκόσμιο κύπελλο στην Ιταλία. Αγώνας δρόμου. Εντελώς διαφορετικές συνθήκες με την πίστα. Ε, και; Η Κατερίνα, μετά από μια εξαιρετική εμφάνιση παίρνει την 6η θέση.


«Ό,τι έχω κάνει μέχρι στιγμής τα αγαπώ το ίδιο. Το ποδήλατο όμως πιστεύω ότι μου ταιριάζει περισσότερο. Με απελευθερώνει και παράλληλα με γεμίζει», θα πει.


Οι ανησυχίες της δεν σταματούν μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Συνεχίζει να «ψάχνεται» αθλητικά και εκτός από αυτούς. Πρόσφατα απέκτησε το δίπλωμα στο Power Cycling Consept Instructor (ποδηλασία σε κλειστό χώρο) και θα μπορεί να προπονεί όποιον ενδιαφέρεται να ασχοληθεί.

«Δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Σε καμία συνθήκη. Σε καμία στιγμή της ζωής μας. Πρέπει να ζούμε το κάθε λεπτό και να έχουμε στο μυαλό μας τον επόμενο στόχο. Όσο μικρός κι αν είναι, χρειάζεται να τον βλέπουμε με σοβαρότητα και σεβασμό. Γιατί στο τέλος της ημέρας είναι σπουδαίο να τον έχεις πετύχει…».

Κάθε λέξη και μια νέα εμπειρία. Αυτή είναι η Κατερίνα Ελ Λατίφ. «Προσγειωμένη», αλλά και… ελεύθερη. Ρεαλίστρια, πρακτική και ουσιώδης. Ο επόμενος στόχος είναι προς Ασία μεριά... Τόκιο!


«Είναι ένα όνειρο ζωής για μένα. Να βρεθώ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2020. Θα παλέψω όσο πιο σκληρά μπορώ για να το καταφέρω. Ένα βήμα τη φορά».


Φτάνουμε στο τέλος. Γελάσαμε αρκετά σε αυτή την κουβέντα. Είπαμε πολλά και σε αυτό φταίει η Κατερίνα (να είστε σίγουροι) κι αυτό γιατί κάθε φορά είχε να μου πει και κάτι καινούριο. Αφού είπαμε μέχρι και για τα… παιδιά μας, είχε έρθει η ώρα να την ρωτήσω για τους ανθρώπους πλάι στην Κατερίνα, τουλάχιστον αγωνιστικά. Για αυτούς που πίστεψαν σε αυτήν.


«Όλοι οι προπονητές μου έχουν σταθεί και με έχουν πιστέψει. Η Γιώτα Τσιάλα (στίβος) η πρώτη μου προπονήτρια στην Καλαμάτα. Ο Νεκτάριος Γιαλουράκης (στίβος), ο οποίος με έχει μάθει να μην το βάζω κάτω ποτέ και φυσικά ο νυν προπονητής μου, Άρης Μαυρόπουλος με τον οποίον δουλεύουμε μαζί καθημερινά. Από εκεί και πέρα υπάρχει η στήριξη από την οικογένεια μου, από τους ανθρώπους στο γυμναστήριο, τους φίλους μου».


Ο επίλογος είναι αποκλειστικά δικός της. Το γιατί θα το διαβάσετε παρακάτω…


«Όταν ήμουν μικρή έλεγα στον πατέρα μου πολλές φορές «δεν μπορώ». Εκείνος μου έλεγε ότι «δεν θέλεις». Είχε τόσο δίκιο. Αυτό που θέλω να πω όχι μόνο στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, αλλά σε όλους, είναι ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας πρέπει να κάνουμε ένα βήμα τη φορά.


Δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Σε καμία συνθήκη. Σε καμία στιγμή της ζωής μας. Πρέπει να ζούμε το κάθε λεπτό και να έχουμε στο μυαλό μας τον επόμενο στόχο. Όσο μικρός κι αν είναι, χρειάζεται να τον βλέπουμε με σοβαρότητα και σεβασμό. Γιατί στο τέλος της ημέρας είναι σπουδαίο να τον έχεις πετύχει…».

Never Miss a Post. Subscribe Now!

© 2023 by Kathy Schulders. Proudly created with Wix.com  

  • Grey Twitter Icon
  • Grey LinkedIn Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Pinterest Icon