• Thanos Stathopoulos

Τσιτσιπάς: Οι συνέπειες της ήττας στη Μασσαλία

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποχωρεί από τα τουρνουά σε Ρότερνταμ και Μασσαλία χωρίς τίτλο. Στο 500άρι του Ρότερνταμ, έφτασε στον τελικό, ενώ από το 250άρι της Μασσαλίας αποχώρησε με μια "βαριά" ήττα από τον Νο. 163 του κόσμου Ρομάν Σαφιούλιν στα προημιτελικά.


Την τελευταία φορά που ο Τσιτσιπάς ηττήθηκε από παίκτη που βρίσκεται εκτός τοπ-100 ήταν από τον Ρικάρντας Μπεράνκις (Νο. 103) και πάλι επί γαλλικού εδάφους (Μετς) με τον Λιθουανό να επικρατεί του-τότε- Νο. 15 του κόσμου με 6-7(5), 7-6(6), 6-3 μετά από δύο ώρες και 36 λεπτά.


Ωστόσο, ήττα στα δύο σετ και μάλιστα τόσο "καθαρή" όπως αυτή με τον Σαφιούλιν, είχε υποστεί λίγους μήνες νωρίτερα (Ιούνιος 2018) στο γρασίδι του Χάλε από τον Αμερικανό (επίσης τότε προερχόμενο από τα προκριματικά) Ντένις Κούντλα (Νο. 109) με 6-3, 6-4 σε 84 λεπτά.


Δύο ήττες σε δύο τουρνουά. Η μία κόστισε τίτλο, η άλλη γόητρο. Οι ήττες δεν θα σταματήσουν. Πάντα θα έρχονται. Τα "νεκρά" διαστήματα επίσης. Το θέμα όμως είναι ο τρόπος που έρχεται η ήττα και οι συνέπειες αυτής, αλλά και το κατά πόσο μια ήττα θα τον κάνει "σοφότερο" για τη συνέχεια.


Ήττα με ήττα διαφέρει...


Στον τελικό του Ρότερνταμ ο Τσιτσιπάς δεν μπήκε ποτέ στο κορτ. Δεν προσπάθησε, δεν πάλεψε, δεν προκάλεσε τον αντίπαλο, δεν ζήτησε τίποτα, δεν πήρε τίποτα. Κάθε λεπτό που κυλούσε στο κορτ ήταν και μια σταγόνα αποδοχής στην ήττα.


Προσωπικά δεν την περίμενα. Για μένα το φαβορί (έστω και οριακά) ήταν ο Τσιτσιπάς. Αν δεν είναι φαβορί ο προ 15 ημερών ημιφιναλίστ σε Γκραν Σλαμ, τότε ποιος είναι; Αν δεν είναι φαβορί ο παίκτης ο οποίος μετράει πέντε σερί νίκες κόντρα στον αντίπαλό του τότε ποιος είναι; Αν δεν είναι φαβορί ο τενίστας που έχει κατακτήσει τους πέντε από τους συνολικά επτά τίτλους σε κλειστό χώρο τότε ποιος είναι;


Ωστόσο, ας δεχθώ ότι ο συμπαθέστατος και χωρίς νίκη σε 8 τελικούς (πριν την Ολλανδία), Φελίξ Οζερ-Αλιασίμ "πρόλαβε" σε τρία παιχνίδια στο Ρότερνταμ να αποκτήσει καλύτερο μομέντουμ από τον Τσιτσιπά. Το ζήτημα είναι ότι ο Τσιτσιπάς εμφανίστηκε χωρίς ενέργεια στον τελικό. Έχασε ξεκάθαρα και σε όλους τους τομείς. Άσχημη ημέρα στη δουλειά. Το δέχομαι.


Στη Μασσαλία είναι και πάλι στο Νο. 1 του ταμπλό, δύο φορές πρωταθλητής (2019, 2020), με κλήρωση κάτι παραπάνω από τα μέτρα του. Ένα μονοπάτι παραγγελία, τουλάχιστον μέχρι τα ημιτελικά.


Βγαίνει νικητής από το παιχνίδι της πρεμιέρας με τον Ούγκο Γκαστόν. Βγάζει ενέργεια στο κορτ, τρέχει, παίζει ωραίο γρήγορο τένις (αν και μπαίνει σε υπερβολές κάνοντας το γρήγορο βιαστικό), τελειώνει σε δύο σετ.


Στο επόμενο παιχνίδι δεν θα λειτουργήσει τίποτα. Η ενέργεια δεν υπάρχει ή μάλλον μεταφέρεται έκτος κορτ. Στο μοναδικό μέρος που ο Τσιτσιπάς δεν έχει το μυαλό του είναι το κορτ.


Κοιτάζει τα παπούτσια του, τα κορδόνια του, τον κόσμο, τον πατέρα του. Έρχεται το μπρέικ "χαλάει" το μυαλό του και αρχίζει να παίζει άναρχα και επιπόλαια. Για μία ακόμη φορά δεν τον έχει απασχολήσει να "διαβάσει", πριν από το παιχνίδι, έναν αντίπαλο που τον αντιμετωπίζει για πρώτη φορά.


Συνηθίζει να τους "διαβάζει" κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αυτό ναι λειτούργησε με παίκτες όπως ο Γκαστόν. Ωστόσο, με αντιπάλους όπως ο Σαφιούλιν, που έδειχνε απόλυτα συγκεντρωμένος από το ξεκίνημα, δυστυχώς δεν λειτούργησε.


Το χαρακτηριστικό του πάθους, της ενέργειας και της ανυπομονησίας που είχε ο Σαφιούλιν αποτυπώθηκε στο τελευταίο σερβίς-γκέιμ όπου ο Ρώσος σηκώθηκε από την καρέκλα για να πάει στη γραμμή του σερβίς 15 δευτερόλεπτα πριν το "τάιμ" του διαιτητή. Όσοι είδατε το παιχνίδι και προσέξατε το συγκεκριμένο στιγμιότυπο γνωρίζετε σε τι αναφέρομαι.


Οι συνέπειες...


"Ωραία, μια ήττα από τον Νο. 163 του κόσμου. Και τι έγινε; Έχει χρόνο μπροστά του." Ναι, είναι μια άποψη. Σεβαστή.


Αυτές οι ήττες δεν έχουν να κάνουν όμως με τον Στέφανο Τσιτσιπά και την ψυχολογία του, αλλά με την ψυχολογία των αντιπάλων του και πως θα τον αντιμετωπίζουν από εδώ και πέρα. Αυτή είναι η ουσία.


Να δώσω ένα παράδειγμα. Την περσινή σεζόν ο Τσιτσιπάς υπέπεσε σε 19 ήττες. Οι 10 από αυτές ήταν από παίκτες που οι περισσότεροι ήταν κάτω από τοπ-30!


Από αυτούς μόλις δύο ήταν στο τοπ-30. Ο ένας ήταν ο Νορβηγός Κάσπερ Ρουντ (Νο. 22) στη Μαδρίτη και ο άλλος ήταν ο Γάλλος Ούγκο Αμπέρ (Νο. 28) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.


Από εκεί και πέρα στη Μασσαλία ηττήθηκε από τον Γάλλο Πιερ-Ουγκ Ερμπέρ (Νο. 93), στο Μαϊάμι από τον Πολωνό Χούμπερτ Χουρκάτς (Νο. 37), στο Γουίμπλεντον από τον Αμερικανό Φράνσις Τιάφο (Νο. 57), στο Αμβούργο από τον Σέρβο Φιλίπ Κραΐνοβιτς (Νο. 44), στο Τορόντο από τον Αμερικανό Ρέιλι Οπέλκα (Νο. 32), στο US Open από τον Ισπανό Κάρλος Αλκαράθ (Νο. 55), στο Indian Wells από τον Γεωργιανό Νικολόζ Μπασιλασβίλι (Νο. 36) και στη Βιέννη πάλι από τον Τιάφο (Νο. 49).


Τον Αυστραλό Αλεξέι Πόπιριν (Νο. 71) δεν τον υπολογίζω, καθώς ο Τσιτσιπάς εγκατέλειψε λόγω των γνωστών ενοχλήσεων στον αγκώνα στο 1000άρι τουρνουά στο Παρίσι.


Το παραπάνω παράδειγμα δείχνει ότι οι αντίπαλοι πλέον, όπου κι αν βρίσκονται στην κατάταξη, ελπίζουν και μπορεί και να "απαιτούν" από τον εαυτό τους να κερδίσουν τον Νο. 4 του κόσμου. Γιατί όχι; Αυτό λοιπόν θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική συνέπεια από τέτοιες άσχημες ήττες, όπως αυτή κόντρα στον Σαφιούλιν.


Επομένως όχι, για μένα ο Τσιτσιπάς δεν έχει χρόνο και μάλιστα κινδυνεύει να χάσει κι αυτόν που κέρδισε με το εκπληκτικό ξεκίνημα στην καριέρα του. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχει χρόνο για εκεί που έχει δηλώσει ότι θέλει να φτάσει. Για εκεί όπου ο ίδιος μας έβαλε στο τριπ με το εντυπωσιακό ξεκίνημα στο Τουρ.


Τώρα αν μιλάμε για: "μακάρι να παραμείνει στο τοπ-10 και ας μην πάρει κανέναν τίτλο από εδώ και πέρα. Εμείς πάλι περήφανοι θα είμαστε" ναι, τότε όχι απλά έχει χρόνο, αλλά όλη την αιωνιότητα μπροστά του.


Η άκομψη συμπεριφορά


Όταν το παιχνίδι "χαλάσει" για τον Τσιτσιπά, αυτόματα όλα καταρρέουν. Σχέδιο αγωνιστικής κρίσης δεν υπάρχει, όπως φαίνεται. Εκτός όμως από αυτό, βγάζει στο κορτ και μια άσχημη συμπεριφορά, όπως έγινε και την Παρασκευή το βράδυ.


Ναι, ίσως πλέον θα πρέπει να συνηθίσουμε τα άσχημα ξεσπάσματα. Προσωπικά θεωρώ ότι έχω φτάσει σε μια λογική εξήγηση των επιθέσεων προς τον πατέρα του κατά τη διάρκεια των αγώνων.

Ο Απόστολος Τσιτσιπάς, για όσους παρακολούθησαν την αναμέτρηση με τον Σαφιούλιν, είχε για μια ακόμη φορά τη...διάθεση για να μιλήσει με τον γιο και παίκτη εν ώρα αγώνα.


Εκτιμώ ότι όλα αυτά τα νεύρα από πλευράς Στέφανου Τσιτσιπά προς τον Απόστολο, είναι για να προστατευτεί τόσο ο ίδιος, όσο και να προστατέψει τον πατέρα του από τα συνεχόμενα coaching-violations και γενικότερα την άσχημη (και άδικη αρκετές φορές) εικόνα που έχει περάσει.


Χθες, ο πατέρας του απομακρύνθηκε από το μποξ του και παρακολούθησε σχεδόν ένα σετ από τις εξέδρες. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση που μπορώ να δώσω. Τώρα, ο τρόπος με τον οποίον γίνεται δεν είναι και ο πιο κομψός.


Πόσο μάλλον όταν έχεις έναν σοβαρότατο προπονητή (και άνθρωπο) μέσα στο μποξ σου, όπως είναι ο Σουηδός Τόμας Ένκβιστ, που ένας Θεός ξέρει τι θα σκεφτόταν όταν έβλεπε αυτές τις εικόνες κι αυτήν τη συμπεριφορά του Τσιτσιπά.


Ο Σουηδός είναι ένας άνθρωπος που χρειάζεται όσο τίποτα ο Τσιτσιπάς και ελπίζω να βρεθεί τρόπος για να υπάρξει μόνιμη συνεργασία.


Κλείνω με το εξής: Όλοι έχουμε άποψη. Κρίνουμε, κρινόμαστε. Όλοι! Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Κανείς δεν έχει το αλάθητο, κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι κάνουμε λάθη. Όλοι μας είμαστε επαγγελματίες στις εργασίες μας. Κρινόμαστε όσο καλοί κι αν είμαστε και Κρίνουμε.


Τις προάλλες διάβασα ένα σχόλιο κάτω από ένα άρθρο για τον Τσιτσιπά και τη Σάκκαρη: "Ποιοι είμαστε εμείς να τους κρίνουμε;"


Εμείς, είμαστε εμείς! Αυτοί είναι αυτοί και όλοι μαζί κάνουμε τη δουλειά μας όσο καλύτερα μπορούμε. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του και κρίνεται από αυτήν.


Όλοι δουλεύουμε και πληρωνόμαστε. Κάνουμε λάθη στις δουλειές μας και κινδυνεύουμε μάλιστα να απολυθούμε από αυτές. Κρίνουμε επιστήμονες, δικηγόρους, ανθρώπους του μεροκάματου που τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να εξασφαλίσουν ό,τι καλύτερο που μπορούν για τους δικούς τους και δεν θα κριθούν οι αθλητές;


Ενδιαφέρει κανέναν υπό ποιες συνθήκες γράφεται αυτό το άρθρο; Αν πονάει ο αγκώνας μου, αν έχω κάνει επέμβαση στο γόνατο; αν έχει πεθάνει ο παππούς μου ή η μητέρα μου; Ενδιαφέρουν κανέναν τα ξενύχτια στα τουρνουά και πως γράφονται όλες αυτές οι πληροφορίες από όλους τους δημοσιογράφους;


Αν γίνει το οποιοδήποτε λάθος ή γραφτεί μια άποψη η οποία ξενίζει ξεκινάει η επίθεση, η οργή. Συμφωνώ! Αλήθεια συμφωνώ! Κρίνω και κρίνομαι. Αυτή είναι η ουσία. Ωστόσο, θα πρέπει να κρίνονται όλοι χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς παρωπίδες χωρίς οπαδισμό και τύφλωση...